dinsdag 19 september 2017

Alsof

Ik dacht dat ik het vreselijk zou vinden om na jouw overlijden je kleertjes nog in de was te vinden. Maar ik vind het heerlijk, alsof je er nog bent. Ik vind het heerlijk om jouw jas nog aan de kapstok te zien hangen, je rugtasje ernaast, alsof je ieder moment naar school kunt gaan. Je speelgoed door de kamer te zien liggen, je skelter in de tuin. Je schoentjes op de verwarming - hoe vaak heb ik niet gezegd dat je deze even moest opruimen?
Als ik naar je kijk, denk ik: nou Art, doe nu maar weer normaal. Maar door je veranderende lichaam begint de waarheid langzaam binnen te sijpelen. En ik weet, niets wordt ooit weer normaal.  

zondag 17 september 2017

Vanmiddag om 14.35 uur is onze lieve Art heel rustig overleden. We waren allemaal bij hem en buiten scheen de zon. Mooier kon het niet.
Onze dappere strijder.


vrijdag 15 september 2017

Ik kan geen mooie woorden vinden voor dit gruwelijke rotnieuws. En ik wil het eigenlijk ook niet plaatsen, want dan wordt het echt.
Art ging vanaf dinsdagmiddag opeens hard achteruit. Hij kreeg veel pijn en raakte in de war. Zodanig dat hij gistermiddag in slaap is gebracht. Hij heeft rust maar zal niet meer wakker worden.
We wachten met z'n allen op zijn overlijden, waken bij hem, verzorgen hem en hebben hem vooral heel erg lief.

dinsdag 12 september 2017

Luierstrijd

Omdat de toiletbezoeken wel heel erg toenamen, zo’n beetje iedere minuut, vond ik dat het genoeg was. Art moest een luier gaan dragen zodat hij eindelijk wat rust kon pakken. En wij ook.
Het was midden in de nacht. We zaten tegenover elkaar en keken elkaar recht in de ogen – hij voor de zoveelste keer op de toiletpot, ik op mijn hurken ertegenover. Ik zag zijn wilskracht. Die luier ging niet aan.
Nog een paar toiletbezoekjes later probeerde ik hem de luier om te doen. Art spartelde tegen. ‘Ik ben toch een grote jongen,’ huilde hij. Maar hij gaf zich over. Deze slag had ik gewonnen.
Terug in bed hoorde ik hem meerdere keren friemelen aan zijn luier. Ik moet zijn weggedoezeld, want opeens lag de luier naast het bed. Art had zijn zin en sliep tot halverwege de ochtend.
Ondertussen was er door de arts besloten om een katheter te plaatsen. Wel in het ziekenhuis, met een roesje, om dat Art geheid zou vechten tegen dat ding. Het ging goed, maar eenmaal thuis werd Art weer dwars. ‘Dat ding gaat er zeker nooit meer uit,’ riep hij boos. Hij weet precies hoe het zit.
Inmiddels vindt hij die ‘vieze piszak’ toch wel prettig. ‘Handig, hoef ik niet meer naar de wc, mama,’ zei hij vanmorgen vroeg. En hij haalt nu lekker wat slaap in. Met morfine, nog een stap achteruit, maar alles is beter dan een onrustige Art die huilt van de pijn.

zaterdag 9 september 2017

Aftakeling

Art gaat iedere paar minuten ‘even’ naar de wc om ‘een paar druppeltjes’ te plassen, zoals hij het zegt. Hij is hyper en soms moeten we hard om hem lachen. Hij rapt en doet gekke dansjes. Hoewel de reden waarom natuurlijk erg triest is, zijn hersenen raken in de war.
Al vijf nachten slaapt hij amper. Hij weet niet wat hij met zichzelf aan moet. Ligt dertig seconden op zijn plek en stapt dan weer uit zijn bed. De meeste keren zonder te weten waarom hij dat ook alweer deed. Sinds gisteren krijgt hij Lorazepam maar zelfs onder invloed daarvan weet hij nog rond te dribbelen (wat gevaarlijke situaties oplevert). 
De pijn in zijn rechterbeen wordt ondraaglijk en soms zakt hij door zijn been. De rolstoel stond al een tijdje klaar maar wordt nu gevuld.
Afgelopen week werd de pijnbestrijding een aantal keer opgehoogd. ‘Ik heb zo'n pijn, wat helpt hier nou tegen,’ jammert hij nog steeds. Ik denk dat ik dit het ergste vind.